Dat gele plantje die geen enkele paardenhouder in zijn weide wil zien staan, hoe heet dat nu alweer? Sint-Jakobskruid? Jakobskruid? Sint-Janskruid? Wij gingen voor jullie op onderzoek en kwamen tot de conclusie dat er wel twee gele planten zijn die je beter uit de buurt houdt van paardenweides, namelijk Jakobskruiskruid en Sint-Janskruid. Wij leggen de belangrijkste kenmerken uit en de gevaren die ze vormen voor onze paarden.
Jakobskruiskruid
Beschrijving
Jakobskruiskruid is een tweejarig kruid. Dit wil zeggen dat in het eerste jaar enkel de rozetten groeien, die het hele jaar door te vinden zijn. Pas in het tweede jaar zal het kruid effectief in bloei komen, meestal in de periode van juni tot oktober. Nadat de plant zaden gevormd heeft, sterft hij. De bladen van het Jakobskruiskruid zijn liervormig en gelobt. De plant zelf valt te herkennen aan de hoofdjes van ongeveer 1.5 cm - 2.5 cm met een krans van 12 tot 15 goudgele straalbloempjes.
Giftigheid
Jakobskruiskruid is wellicht de beruchtste plant van de twee. Deze plant kan zeer giftig zijn in geval van inname door een paard. Een paard dat tussen de 0.05 - 0.20 kg Jakobskruiskruid eet per kilogram lichaamsgewicht loopt kans op leverschade. Paarden zullen enkel in tijden van voedselschaarste aan een levende plant Jakobskruiskruid beginnen te knabbelen, dus in normale omstandigheden vormt deze plant weinig problemen. Helaas blijft de plant in gedroogde vorm even schadelijk, maar herkennen paarden ze in deze vorm niet als giftig. Het kan dus zeer gevaarlijk zijn indien het kruid in het hooi terechtkomt.
Symptomen van Jakobskruiskruidvergiftiging
Een paard dat twee tot drie maanden aan een stuk regelmatig kleine hoeveelheden (200 gram) of twee weken lang dagelijks 900 gram Jakobskruiskruid heeft gegeten, zal een Jakobskruiskruidvergiftiging oplopen dat verschillende symptomen kan veroorzaken. In de vroegere stages van de vergiftiging kan een paard aan gewichtsverlies leiden, zwak en/of slaperig aantonen, overmatig geeuwen, slechte coördinatie en geel verkleurde slijmvliezen hebben. Nadat de lever aangetast is, kan het paard ook neurologische problemen vertonen die zich uiten als doelloos rondlopen en overmatige kauwbewegingen maken. Een vergiftiging van Jakobskruiskruid kan na maanden optreden en kan fatale gevolgen hebben voor het paard.
Sint-Janskruid
Beschrijving
Sint-Janskruid groeit slechts tot 85 cm hoogte en heeft een rode stengel met tot twee smalle lijsten. De bladeren van Sint-Janskruid zijn kaal, ovaal- tot eivormig, groeien tot 3 cm lang en hebben talrijke doorzichtige punten. Die doorzichtige punten zijn gevuld met etherische olie. De bloemen van het Sint-Janskruid zijn geel en groeien in kelken. Dit kruid bloeit van juni tot september.
Giftigheid
Sint-Janskruid is iets minder giftig dan Jakobskruiskruid en zal in gedroogde vorm nog minder gifstoffen bevatten. Paarden zullen problemen ondervinden na enkele dagen aan een stuk 2 kg verse bladeren te grazen.
Symptomen van Sint-Janskruidvergiftiging
Het hoofdsymptoom van een vergiftiging door Sint-Janskruid is fotosensibilisatie. Dit komt doordat de gifstof, hypericine, zich opstapelt op de huid en deze dan gevoelig maakt voor de zon. De slijmvliezen van het paard worden het meest aangetast: tranende, geïnfecteerde ogen, hoornvliesletsels, eventuele blindheid, opzwellen van oren, mond en vulva. Deze paarden zullen ook hun eetlust verliezen, geïrriteerd overkomen en/of gevoelig zijn bij aanraking van het hoofd en de benen.
Voor meer informatie over Jakobskruiskruid, Sint-Janskruid of andere giftige planten kan je surfen naar http://paarden-blaadjes.nl/diversen/giftige-planten.html
