"Ik heb het geluk gehad veel goede paarden in mijn leven te hebben mogen rijden, maar Cornet was natuurlijk wel een heel speciaal paard. Ik heb veel leuke momenten met hem beleefd, alhoewel het soms ook minder leuk was natuurlijk..." aan het woord horen we Marco Kutscher, die jarenlang partner was van een van de wereld meest invloedrijke hengsten. Hoog tijd om meer over hem te weten te komen!
Impressionant
"Al op 2,5-jarige leeftijd werd Cornet al bekend.. Hij nam toen deel aan de hengstenkeuring in Westfalen en eigenlijk konden zelfs niet-paardenmensen daar al zien dat hij een klasse apart was. De manier waarop hij zijn sprongen kon afwerken, het gemak, ... Dat was gewoon abnormaal. Veel fokkers kende hem toen meteen en zelfs de meeste ruiters kenden hem al. Toen hij als einde vierjarige bij ons op stal kwam, wou Ludger (Beerbaum) hem per sé zelf rijden. Zo stelde hij hem zelf voor op de hengstenshow in Münster-Handorf. Daarna heb ik hem overgenomen," vertelt Marco Kutscher. "Hij was een grootramig paard, een mooie verschijning. Een echte hengst om te zien! Hij was in het begin niet zo licht om te rijden en had moeite met zichzelf te dragen maar wat van het eerste moment super was, was het gevoel op de sprong. Dat was echt een sensatie. Thuis was hij echt een lammetje, rustig, braaf, helemaal geen hengstenstreken maar als hij niet thuis was dan was hij toch wel wat onberekenbaar. Dan was hij echt fris en wilde hij zich graag laten gelden!"
Onze eerste wedstrijd
"Mijn eerste wedstrijd met Cornet zal ik nooit vergeten... We gingen op wedstrijd in Isterberg, bij de familie Heckmann. Het zou onze eerste wedstrijd worden en het was een kwalificatie voor het Bundeschampionat. Als Belgische hengst kon hij niet meedoen aan het Bundeschampionat, maar hij had wel minstens een 8.0 nodig om zijn erkenning als dekhengst te behouden. Het waren twee rondes, een rondje L en een rondje M en dat rondje M telde dan mee voor de uitslag. Je ziet, ik herinner me het nog goed. (lacht) We waren voor die eerste wedstrijd al een paar keer op vreemde plaatsen gaan trainen maar zo veel vreemde paarden en vrachtwagens bleek toch nog andere koek voor Cornet... We hadden Cornet al bewust als enige paard op een grote vrachtwagen gezet. Zo hadden we plaats genoeg om hem boven klaar te kunnen maken en in rust op te kunnen zadelen. Na het afladen hebben we even de longe eraan gehangen en zei ik tegen mijn groom: 'Als ik mijn voet in de beugel heb, moet je de longe loslaten.' Dat had ik al geleerd van de vorige keren dat ik hem op een vreemde plaatsen was gaan trainen. Eens ik opstapte werd hij zo fris, en dan was het gewoon gemakkelijker als hij los kon lopen. Als je hem probeerde vast te houden, werd hij gewoon vervelender, dus dat had geen zin. Maar helaas, tijdens deze eerste wedstrijd ging het niet zo vlot. Ik had mijn voet net in de beugel en toen ging Cornet omhoog, terwijl mijn groom braaf deed wat ik zei: loslaten. Helaas liet hij hem dus los terwijl hij aan het steigeren was, waardoor ik niet erg stevig in het zadel zat. Ik trachtte me vast te houden rond zijn hals, terwijl Cornet een meter of 10 op zijn achterbenen rondliep. Aan het einde van die 10 meter stond schapendraad, die zowel Cornet als ik niet gezien hadden. Toen hij neerkwam bleef hij dus met zijn voorbenen in die draad hangen en gingen we samen tegen de grond. Gelukkig hadden we beide niks ergs, maar het duurde niet lang voor Cornet besloot op te staan en in volle galop over het terrein te rennen om vervolgens over een omheining van 1m50 hoog, die tussen de vrachtwagenparking en een akker stond, heen te springen. Vervolgens galoppeerde hij dus van alle paarden weg, met zijn staart omhoog, door die zware akker heen. Ondertussen gaat mijn gsm af: Kai Ligges belt me waar ik blijf omdat ik zo de ring in moet. Het enige wat ik wist te zeggen is: 'Kai, we hebben een heel groot probleem, want momenteel zie ik Cornet langs achteren terwijl hij in volle galop richting de federale weg galoppeert.' Gelukkig lag er langs dit terrein nog een andere stal waar twee merries in de wei stonden en konden we Cornet vangen terwijl hij probeerde bij de merries in de wei te komen. In zijn tocht had hij natuurlijk het merendeel van zijn tuig vernield... Het zadel lag er nog op, maar de martingaal, het hoofdstel, ... dat lag overal in stukjes verspreid. Nadat we hem gevangen hadden hebben we hem nog maar wat gelongeerd en mijn startnummer naar achter laten zetten. Toen ik er eenmaal opzat, heb ik meteen besloten om er maar gewoon twee uur op te blijven zitten, in plaats van tussen de twee proeven nog eens af te stappen. Ach, over het springen viel niets slechts te zeggen: hij won de inloopproef (L) en ook in de tweede proef behaalde hij makkelijk zijn 8,0."
En verder..
"Na zo'n start wist ik waar ik me in de toekomst aan kon verwachten (lacht). Ik heb nog lange tijd met opstappen heel voorzichtig moeten zijn, dat kan ik je vertellen... We longeerden hem dan ook vaak voor de wedstrijd, om het toch veilig te kunnen houden. Pas toen hij een jaar of 7 à 8 was, is hij op dat vlak een beetje kalmer geworden. Thuis was hij voorbeeldig. Hij kon uren slapen in de stal en was echt een schatje. Hij kon moeiteloos het dekken van de wedstrijden onderscheiden."
Sterk karakter
"Al vanaf zijn eerste jaargang was er grote interesse in Cornet-nakomelingen," weet Marco te vertellen."Toch waren er heel wat mensen die in het begin niet met hem wilden dekken omdat ze hem te moeilijk vonden. Maar velen daarvan hebben later toch zelf een Cornet op stal gehad. Ergens was het wel te begrijpen. Het is een geniaal springpaard, maar hij heeft wel een sterk karakter. Toch heeft hij ook hele makkelijke nakomelingen hoor, maar het is wel iets om rekening mee te houden. Ik zou liegen als ik zeg dat hij me nooit hoofdpijn of slapeloze nachten heeft bezorgd! Hij was niet zo programmeerbaar om het maar te zeggen: ik kon op voorhand moeilijk zeggen hoe hij die dag zou zijn. Voor het parcours was het altijd een beetje raden hoe hij die dag zou reageren. Pakt hij vandaag aan of niet? Hoe ouder hij werd, hoe beter het werd, maar zelfs op het einde was het nooit een paard dat 100 % te programmeren was. Als ik dat dan vergelijk met Cash (v. Carthago Z) dan was dat een wereld van verschil. Bij Cash wist ik: als de afstanden zo staan, dan moet ik zus doen en Cash deed dan de rest. Hij kende zijn job en deed wat er moest gebeuren. Dat was bij Cornet niet altijd het geval. Maar hij kon dan weer heel veel oplossen omdat hij zo veel kwaliteit had."
De bijzonderste herinnering
"Ik heb met Cornet de hele wereld mogen rondreizen maar voor mij was het EK in Madrid toch het bijzonderst. Goud met het nationale team, met onze Mannschaft. Het doel met Cornet was altijd om speciale kampioenschappen te doen en medailles te winnen. In 2010 kregen we thans nog te kampen met een zware blessure die hij opdeed in Zürich, waar we twee jaar later de Wereldbeker wonnen."
Het dieptepunt
"Hong Kong was ongetwijfeld het dieptepunt uit onze carrière... Ik probeer er zo weinig mogelijk aan te denken als ik eerlijk mag zijn. Het heeft lang in mijn hoofd gezeten, maar op een gegeven moment was ik er klaar mee." Wat is er daar dan gebeurd?
"Cornet was 9 jaar en sprong dat jaar al heel goed. Onze federatie had besloten om de paarden al zeer vroeg naar Hong Kong te laten afreizen om ze aan het klimaat te laten wennen. Daarvoor al hadden we regelmatig meetings gehad in Warendorf en finaal gingen de paarden dus 6 weken op voorhand naar Hong Kong. Achteraf gezien was dat het domste dat we met Cornet gedaan hebben, want dat betekende ook dat hij al 6 weken uit de actieve sport was. Hij was jong, niet 100% berekenbaar, .. Voor hem was het beter geweestom één of twee weken voor de Olympische Spelen nog op wedstrijd te gaan, zodat hij in het ritme zat. Maar goed, dat is geen excuus... Het was zo gepland en we waren het er allemaal mee eens. Anyway, volgens mij maakten op dat moment 3 van de 4 Duitse teamleden (nvdr. het team bestond toen uit Ludger Beerbaum, Meredith Michaels-Beerbaum en Christian Ahlmann) deel uit van de top 10 en we waren dus echt favoriet, maar in Hong Kong was daar niks van te zien.."
Louter ruiter
Je zou kunnen denken dat je als ruiter bang bent dat zo'n Cornet ooit bij een andere ruiter terecht komt of verkocht wordt. Hoe ging je daar mee om? "Goh, die kopzorgen had ik niet echt eigenlijk. Alles omtrent Cornet was goed en duidelijk geregeld. Het was verzekerd met de eigenaar dat ik Cornet verder mocht rijden. Als 13-jarige nam hij afscheid van de sport en deed hij intrede in zijn stal in Kiev. Daar staat hij in grote luxe en werd hij nog lichtjes gereden. Het enige wat hij nu nog moet doen is dekken en luieren, dus ik denk dat Cornet het er zeker over eens is dat er geen beter leven bestaat!
